อยู่กรุงเทพฯ เร้วคร้าบบบบบบบบ

เมื่อวานเหมือนเสียเวลาไปหนึ่งวันเต็มๆ

เพราะนอนเอาตาย เกือบทั้งวัน

เหมือนจะไม่ได้นอนเต็มๆเลย ตั้งแต่ตื่นมาทำไฟลท์สิงคโปร์

เพราะพอแลนด์ถึงดูไบ รีบกลับบ้าน แพคกระเป๋า ตอนแรกตั้งใจว่าจะวิ่งไปสนามบินเลย

แต่ดูโหลด ดูของเต็มห้อง เร้วเริ่มท้อใจ กลับทีจีตอนกลางคืนดีกว่า

และก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะตอนไปเช็คอินจะขึ้นทีจี

เจอน้องคนไทยคนนึง ชื่อ เจี๊ยบ เค้าจะกลับบ้านเพราะมีวันหยุดสี่วัน

มาแตนบายเมื่อเช้า ตกไปสี่ไฟลท์รวด ทั้งอีเค และอีวาย (อิติแฮด)

โอ้...โชคดีที่ตัดสินใจไม่ไป เค้าบอกว่า ลูกเรือไม่ได้ขึ้นซักคน

ก็โหลดมันเต็มจนล้นซะขนาดนั้นอ่ะค่ะ ตั๋วถูกๆอย่างพวกเราก็ต้องโดนเขี่ยทิ้งเป็นธรรมดา

ดีที่ทีจียังว่างพอสมควร เราเลยได้เช็คอินไว รอไม่นานมาก

มีโอกาสไปสอยรายการของฝากซื้อในดิวตี้ฟรีอีกนิดหน่อย

ถึงเมืองไทยประมาณแปดโมงเช้า แม่กะป่าป๊ามารับ แม่ชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวคลองเตย

เราก็ตามใจมะมี๊ ยังงัยก็ได้อยู่เร้ว แต่รถติดพอสมควร ทั้งๆที่เป็นเช้าวันเสาร์นะนี่

กินเสร็จ มีคนโทรมาเรื่องเอกสารของแม่ เกี่ยวกับที่ร้านนิดหน่อย

ป๊าเลยบอกว่า แวะไปจัดการให้มันเสร็จเรียบร้อยทีเดียว

จากคลองเตยไปประตูน้ำ รถก็ติดคอดคอดดดดดดด

จริงๆธุระอ่ะ แป๊บเดียว แต่ไปติดอยู่บนที่จอดรถนานมากกกกกกก

จนเราบอกว่า ป๊าแม่ลงไปทำธุระเหอะ เด๋วยุ้ยเอารถไปจอดให้เอง

ปรากฎว่า ป๊าแม่กลับลงมา รถเรายังอยู่ที่เดิม โฮะๆๆๆ

แต่ทำธุระเสร็จเร้วงัย เลยวนรถออกซะเลย ไม่จอดมันแระ

กว่าจะกลับถึงบ้าน ปาไปเกือบเที่ยง ถึงบ้านเลยสลบ หลับเป็นตาย

จริงๆเอ๋บอกว่า เฮียเอจะมาหาวันนี้ จะเอา seafood มาให้ ไอ้เราก็หลับซะลืมโลก

ขนาดตอนเย็นแม่มาปลุกจะพาไปกินข้าว เรายังไม่ยอมตื่นเลย

จนต้องป่าป๊ามาช่วยกันขุดอีกแรง เราถึงยอมตื่น

เฮียเอโทรมาหลายรอบ แม่เลยรับสายให้เร้วบอกว่า เราหลับอยู่

วันนี้เลยต้องไปมหาชัยจิเรา เพราะเฮียเอเค้าไม่ว่างเร้ว ต้องไปรับอาม่าที่นครสวรรค์

เอ๋โทรมา บอกว่า ที่บ้านเค้ามีเนื้อปลาเก๋า เพิ่งแล่สดๆเมื่อเช้าเอง เฮียเอเค้าจะเอามาให้

แต่เราไม่ยอมตื่นซะงั้น เอาฟระ...เพื่อปลาเก๋าที่รัก ไปมหาชัยก็ล่ายยยยยยยย

อยู่บ้านนี่มันสบายจริง จริ๊ง...

แต่พรุ่งนี้ก็ต้องไปลอนดอนแระ เหมือนได้อยู่กะป่าป๊ากะแม่นิดเดียวเอง

เกรงใจเค้าเหมือนกัน ไม่ได้กลับบ้านตั้งนาน

แต่แอบปลอบใจแม่ว่า เด๋ววันที่ 9 มาใหม่

เพราะได้ไฟลท์กทม. ซิดนีย์

ป่าป๊าบอกว่า คิดเร้วว่า พอยุ้ยได้ลีฟกลับบ้าน เด๋วก็จะได้มาอีก

เพราะเวลาได้มา จะมาติดๆกัน เร้วพอไม่ได้มา ก็จะหายไปเลย

ก็ตารางมันเป็นยังงี๊เรื่อยเลยอ่ะ ทำงัยได้อ่ะคะ ป๊าขา....

รูปไม่มีมาลง เพราะเอากล้องมา แต่ลืมเม็มโมรี่ไว้ที่โน๊ตบุ๊คที่ดูไบ

เซ็ง.........เหลือจะเอ่ย ลืมโน่น ลืมนี่จนได้

ไปก่อนล่ะค่ะ มิตรรักแฟนเพลง

มีอะไรต้องทำเยอะแยะ ไม่รู้จะได้ทำครบเป่า?