เพิ่งกลับจากเบอร์มิ่งแฮมเมื่อเช้า

เหนื่อยเพราะก่อนทำไฟลท์กลับ ได้นอนนิดเดียวเอง (อีกเร้ว)

ออกไปเที่ยวกะเอ๋ทั้งวัน เพราะเอ๋มาหาที่เบอร์มิ่งแฮม

มาถึงก่อนเครื่องเราลงตั้งเก้าชั่วโมง น่าสงสารมาก

เต่าเรา...รอแหง่วเลยค้าบบบบ

ก็ไฟลท์มันดีเลย์อ่ะ แถม Flight time เกือบ 8 ชั่วโมงแน่ะ

บินทางไหนเนี่ย??? นานอะไรขนาดนั้นวะนั่น เซ็งคอดดดดดด

ขาไปไฟลท์ก็เต็ม แถม turbulence ตลอดทาง แต่ไม่ได้สั่นแบบกระแทกๆ

เหมือนเครื่องมันบินเทซ้าย เทขวา น่าเวียนหัว

เด็กๆอ้วกแตกไปหลายคน ไอ้เรากินอะไรผิดสำแดงไปไม่รู้

เกือบอยากจะอ้วกกะเค้ามั่ง

อะไรที่ว่าผิดสำแดง อาจจะเป็นชามนี้

ก่อนออกจากบ้าน มีเวลาเหลือเยอะ เลยทำต้มยำปลาใส่วุ้นเส้นกิน

สงสัยรสชาติจะจัดไป พอทำงานไปได้ซักพัก เริ่มเหมือนจะเป็นอาหารเป็นพิษ

แต่ก็กัดฟันทำงานจนจบ service

มีใครจะให้รางวัลพนักงานดีเด่นให้มะคะ?

เรามาถึงก็อย่างหิว หาอะไรกินกันก่อนเลย

เดินวนรอบไชน่าทาวน์หลายรอบ ร้านอาหารเยอะมาก

สรุปเลือกร้านนี้ละกัน Shangri-La Restaurant

หน้าขมึงถึงบอกว่า ผมหิวเร้วค้าบบบบบ

หน้าแป้นแร้น แต่ในใจบอกว่า หิวเร้วโว้ยยยยยยยย เช่นกัน

ชาจีนร้อนดับหนาว กะถั่วอะไรไม่รู้ กลิ่นเหมือนอาหารแขกมาก

กินชิ้นเดียว วางเลย รสชาติแบบนี้ อาศัยอยู่เมืองแขกนะ แต่รับมะล่ายยยยยว่ะ

มาเร้วๆๆๆๆ อาหารพวกเรา

ซุปเสฉวน กับ เกี๊ยวน้ำ

ตามด้วยเมนคอร์ส คะน้าฮ่องกงผัดน้ำมันหอย กะ กุ้งผัดพริก

ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ที่นี่ผัดไก่สีจืดๆ สู้สูตรคนไทยที่เอาไก่ไปทอดก่อนไม่ได้

น่ากินกว่าเยอะ แต่เอ๋บอกว่า รสชาติไม่จืดเหมือนสีไก่นะ

แต่สำหรับเราก็งั้นๆอ่ะ ของไทยอร่อยกว่าค้าบบบบบ

ตะลุยเบอร์มิ่งแฮมกันคราวนี้ ไม่ได้ทำอะไรมากนอกจากเดินช้อปปิ้ง

เอ๋ซื้อแว่นกันแดดมาให้ใหม่ ของ Chopard

อันใหญ่มาก และรู้สึกว่าจะเปรี้ยวเกินคนใส่ เหอๆๆ

เลยบอกว่า เอาไปคืนร้านเหอะ ไม่เอาดีกว่า ไม่รับกับหน้างัยไม่รู้

หญ่ายเนาะ....

เอ๋บอกว่า ตองซื้อต่อไปแระ จะไปให้น้องเอแฟนเค้า

เอจะใส่ได้เร้อ??? ตัวเล็กนิดเดียว หน้าก็ไม่น่าจะใหญ่กว่าหน้าเรานะนั่น

เด๋วเจอกันต้องบอกให้ใส่ให้ดูหน่อยซะแระ อิอิ

ร้านนี้เอ๋พาไปกิน ร้านน่ารักดี ยั่วเราด้วยคำว่า เค้กอร่อย

ก็กระโดดเข้าใส่เลยจิคะ แต่เช้าๆอ่ะนะ จะประเดิมด้วยเค้กเลยก็กระไรอยู่

ถ่ายทำไมเนี่ยยย?? คนกะลังขี้มูกไหล

เช้าๆชอบมีน้ำมูกทู๊กทีเรย

เอา breakfast ขำขำ รองท้องก่อนละกัน เพราะเราต้องเดินช้อปกันทั้งวัน

ใส่แดงเหมือนกัน โดยไม่ได้นัดหมาย

เดินจนทั่วเลย ตั้งแต่ Bull Ring, Debenham, Selfridges, Indoor Market อีก

Birmingham นี่ ถือเป็น Compact City มากๆ

สถานีรถไฟก็อยู่ใจกลางเมือง รอบๆสถานีก็เป็น Shopping area

ร้านอาหารก็เยอะแยะ ไชน่าทาวน์ก็เดินไปนิดเดียว

ใช้เวลาวันเดียว เรียกว่าเดินเกือบทั่ว แต่คงไม่เรียกว่าทั่วจริงๆ

เพราะหา Tesco กะ Primark  ม่ายเจอ เหอๆๆ

ช้อปกันเสร็จคุณเต่าก็ชิ่ง กลับลอนดอนบ่ายวันนั้นเลย

เราก็ไปกินอาหารเที่ยงกันก่อนกลับ ที่ร้าน Oriental Tree

ทาน Set Lunch @ 5.50 Per person

ถ่ายคู่ หน้าบานเลยเรา

BarB-Q Pork Chow Mein ของยุ้ย

ไก่ผัดผักของเอ๋ ไม่น่ากินเลย สีจื้ดจืด แต่รสชาติพอใช้ได้นะ

แข่งกันกิน เราเสร็จก่อน เย้ๆๆ กระต่ายก็ต้องชนะเต่าจิ โฮะๆๆๆ

แต่จริงๆ แอบตักป้อนเต่าไปหลายคำ อิอิ ต้องมีวิธีตัดกำลังคู่ต่อสู้สิคะ

สุดท้ายก็เรียบทั้งสองจาน ก็คนมันหิวอ่ะนะ อิอิ

กินเสร็จก็เดินไปส่งผู้ชายที่สถานีรถไฟเพื่อจะกลับลอนดอน

เดินกลับรร.คนเดียว ลมแรงมาก หัวฟูหมดเลย

ถ้าไม่มัดผมนี่คง เป็นสิงโตได้ โฮะๆๆ

กลับมาคิดว่ามีเวลานอนได้เกือบๆสามชั่วโมง

แต่กว่าจะหลับอ่ะนะ ใช้เวลาพักใหญ่ๆเลย

หลับไปได้ชั่วโมงเดียว ตื่นมาเข้าห้องน้ำ มองที่ประตูไม่เห็นมีโน๊ตเสียบ

คิดว่าไฟลท์คงไม่ดีเลย์ แต่ใกล้ถึงเวลาปลุก ดันเอาจม.มาเสียบไว้

ว่าเลื่อนเวลาปลุกไปอีกครึ่งชั่วโมง เซ็งเป็ดเลย ถึงตอนนั้นเราก็คิดว่าเราต้องตื่นเร้วงัย

มันเลยนอนต่อไม่ได้แระ เร้วจะทำอะไรดี????

กระเป๋าก็เก็บตั้งแต่ก่อนนอนเร้ว เผื่อรีบๆจะได้ไม่ลืมของ

จริงๆกลัวนอนไม่ตื่น เผื่อเลท จะได้จัดการตัวเองเร้วลากกระเป๋าไปเลย

รร.นี้มีเน็ทฟรีในห้องเหมือนที่แฟรงเฟิต แต่เราก็ไม่ได้เอาคอมฯมา

ก็ไม่รู้จะทำอะไร เลยลุกขึ้นมา ถ่ายรูปเล่นดีกั่ว... 

เปิดถุงช้อปอีกเร้ว

คราวนี้ได้มาแต่เครื่องครัวจากร้าน 99p

Colander of Love เจาะรูเป็นรูปหัวใจด้วย ราคาปอนด์เดียว เลยสอยมาซะ

ที่ดูไบแพงอ่ะ อันนึงสองร้อยกว่าบาท

ซื้อขนมนิดหน่อยจาก M&S

ของที่แอมเคยบอกว่าฝากซื้อ สี่กล่องเกือบปอนด์ ถูกเนาะ

ซื้อเสบียงตุนไว้เล็กน้อย กินกันหิวก่อนไปบิน

ได้ที่คาดผมมาอีกอันแระ อันนี้ก็ปอนด์นิดๆ คิดว่าอันนี้คงถูกระเบียบ

แต่ใช้เร้วไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ เพราะอันเล็ก คนมันหัวโตอ่ะนะ หุหุ

แถมวัสดุทำด้วยหนังทั้งอัน มันเลยลื่นๆ ผมเราก็ลื่นๆ เลยไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ที่คาดผมอันเก่า ตบมาจากแม่ อิอิ อันนั้นหุ้มด้วยผ้า แต่คงหนาไป เจอเพอร์เซอร์บอกว่า

มันไม่ถูกระเบียบ แต่เราใส่อันนั้นเร้วใส่หมวกอยู่เลยนะ

ตัดผมสั้นเนี่ย มีปัญหาคือ ใส่หมวกไม่ค่อยจะอยู่อ่ะ

แต่พอได้ที่คาดผมเพิ่ม หมวกจะอยู่ติดหัวฮ่ะ โฮะๆๆ

คราวนี้ก็ตบหูฟังมาจากคุณเต่า เพราะอันเก่าของเราเดี้ยงไปข้าง เสียงไม่ออกอ่ะ

อันนี้เอ๋ได้มาจากของจับฉลากตอนปีใหม่ แต่ตอนนี้...มันเป็นของชั้นเร้ว

ขอบคุณนะคะ ที่ร้ากก โฮะๆๆๆ

ทำไฟลท์ขากลับ ดีที่ไฟลท์โล่งนิดนึง มีผู้โดยคนไทย 3-4 คนมั้งบนไฟลท์นี้

แต่ฝรั่ง British ทั้งหลาย จะไปต่อกันที่เมืองไทยทั้งนั้น

น่าภูมิใจแทนประเทศชาติจริงๆ ทั่วเมืองไทย ไม่ไปไม่รู้เนาะ

ว่าเร้วอยากกลับบ้านจังวุ้ย....

หมดแระ ทริปเบอร์มิ่งแฮม

พรุ่งนี้เช้าบินไปเพิร์ธต่อ

เหนื่อยวุ้ย........

ไปเก็บกระเป๋าก่อนล่ะ (ของเดิมยังไม่ได้ unpack เลยได้ข่าว โฮะๆๆ)